Phakamat

 อย่ารอให้รักจากไป แล้วจึงเข้าใจว่ารักกัน

ตรงนั้นกับที่ตรงนี้

เพราะสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตเรามีหลายด้าน
บ่อยครั้งเราเกิดสับสนว่าจะรักษาอะไรไว้
จะเลือกอะไรดี “ระหว่างชีวิตกับความรัก”
เราไม่จำเป็นต้องเลือก
เพราะสองอย่างสำคัญเท่ากัน
เพียงแต่…
“ที่ตรงนั้นกับที่ตรงนี้
ต้องการการดูแลที่แตกต่างกัน”
………………………………

ถ้าเรารู้จักใช้ชีวิต
เราก็จะรู้วิธีรักษาและดูแลชีวิต
และถ้าเรารู้จักคนรักและความรักอย่างแท้จริง
เราจะรู้จักวิธีประคับประคอง ดูแลรักษา
ให้ความรักเดินไปพร้อมๆ กับด้านอื่นๆ ได้

แล้วถ้าเราเข้าใจทั้งสองด้านได้มากพอ
เราจะไม่รู้สึกเหนื่อยที่ต้องแบกชีวิต
พร้อมกับดูแลความรักให้ดีอยู่เสมอ
เพราะแท้จริงแล้วทั้งสองสิ่ง
ต้องการการดูแลที่แตกต่างกัน
“ชีวิตอาจต้องการการทุ่มเท
แต่ความรักต้องการความใส่ใจ”

อารมณ์เป็นใหญ่

เรามักอดทนคนทั้งโลกได้
เพราะเราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
แต่คนคนเดียวในโลก
ที่เรามักทนไม่ค่อยได้นั่นคือคนรักของตัวเอง
………………………………

ยิ่งเรารู้ว่าใครรัก เราจะยิ่งตามใจตัวเองมากขึ้น
เพราะรู้ว่าทำอย่างไร เขาก็ไม่มีวันเกลียดเราได้
เราจึงใช้อารมณ์กับคนรักเสมอ
ทั้งๆ ที่ใจจริงก็ไม่ได้อยากทำ
แต่ด้วยความเคยชิน เราจึงพลั้งเผลอ
พอรู้ตัวก็รู้สึกผิด แล้วก็บอกกับตัวเองว่า
“ฉันจะอารมณ์เสียใส่เธอเป็นครั้งสุดท้าย”
แต่ก็ไม่เคยสุดท้ายได้จริง
เพราะประมาทจึงทำซ้ำแล้วซ้ำอีก

บางทีเราอาจไม่รู้ตัวว่านาทีที่เราร้ายนั้น
เขาคิดอะไรอยู่ …
และคงน่าเสียดาย …
หากเราต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
“เมื่อเราบอกกับตัวเองว่า
เราจะใช้อารมณ์ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย
แต่เขากลับคิดในใจคนเดียวเงียบๆ
ว่าเขาจะทนเราเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน”

ผลลัพธ์ในแง่ลบ

“สิ่งที่ทำให้คนเราเสียใจมากที่สุด
เมื่อถูกรักทำร้ายก็คือ
ที่ผ่านมาเราเองก็ทำบางสิ่งบางอย่างผิดไป
และความผิดนั้นก็ทำให้เราเสียใจมากยิ่งกว่า
ความร้ายกาจของอดีตคนรักเสียอีก”

เมื่อเกิดช่องว่างระหว่างความรัก
เป็นโอกาสให้สิ่งต่างๆ เข้ามาแทรกตรงกลาง
ให้ต่างคนต่างห่างกันมากขึ้นไปอีก
บางทีเหตุการณ์นี้ก็ยากเหมือนกัน
ที่จะหาคนทำผิด 

เพราะปัญหาที่เกิด ไม่ว่าจะเรื่องการนอกใจ
รักไม่เหมือนเดิม หรือะไรก็ตาม
บางทีต้นเหตุของปัญหา
อาจไม่ใช่ที่ใครคนใดคนหนึ่งทำผิด
แต่อยู่ที่ต่างคนต่างก็ผิดด้วยกันทั้งคู่
แม้ในยามที่เราถูกทำร้าย
ถ้ามองด้วยสายตา เขาอาจเป็นคนผิด
แต่ถ้ามองด้วยหัวใจ
เราจะเห็นว่า ที่ผ่านมาเราทำอะไรผิดไปบ้าง

“ ถ้าระหว่างที่คบกัน เราทำทุกอย่างเต็มที่
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะไม่เสียใจเลย
เพราะที่ผ่านมาเราทำดีที่สุดแล้ว”

กว่าจะได้รู้จักโลกสีเทา ...

เราต้องเข้าใจสีขาว กับสีดำให้มากพอ

เราจึงจะรู้จักวิธีผสมสองสีที่สุดโต่ง

ให้กลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน...

โลกของความรักเป็นโลกที่มีความแปลกแยกมากที่สุด

ถ้ามองด้วยตาเปล่า เราจะเห็นแต่สีชมพูอยู่ในนั้น

แต่จะไม่มีใครมองเห็นได้ทันที

ว่าโลกของความรักมีอีกสองสีที่ซ่อนอยู่

นั่นคือขาวที่สุด! และดำที่สุด!...

ถ้าเราเรียนรู้ที่ด้านสีขาวก่อน...

เราจะรักใครเพียงเพื่อเติมความสุขให้ชีวิตเท่านั้น

จนกว่าจะเดินมาเจอสีดำในอีกด้านหนึ่ง

แต่ถ้าเราเรียนรู้ที่ด้านสีดำก่อน...

เราจะรักด้วยหัวใจที่เติมไม่เต็ม

จนกว่าจะเดินมาเจอสีขาวในอีกด้านหนึ่ง

 "ถ้าคนสองคนต่างก็เป็นสีขาวกับสีขาวมาเจอกัน   เราจะคาดหวังในกันและกันสูง

แค่ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็สะเทือนถึงหัวใจ"

และในขณะเดียวกัน...

 "ถ้าคนสองคนต่างเป็นสีดำกับสีดำมาเจอกัน  เราจะรักกันบนความหวาดระแวง

แค่หันไปมองข้างหลังเพียงเล็กน้อย  ความเชื่อมั่นใจกันและกันจะหายไป

และก็ทำให้กันและกันเจ็บอีก"

ถ้าเราต่างเดินผ่านทั้งสีขาวและสีดำมาแล้ว...

เราจะรักกันด้วยหัวใจที่เป็นอิสระ

ไม่ว่าจะหันซ้าย หันขวา หรือว่าออกเดินทางเพียงลำพัง

เราจะยังเป็นความอบอุ่นของกันและกันเสมอ...

เพราะเราต่างก็รู้ ไม่ว่าจะเลือกยืนอยู่ในสีไหน ?...

ล้วนทำให้เราเจ็บได้ไม่ต่างกัน..

 "เราจึงจะเรียนรู้ที่จะจูงมือกันไปยืน  ณ. จุดกึ่งกลาง

ผสมผสานสีดำกับสีขาวอย่างละครึ่ง

เพื่อเรียนรู้ความรักบนโลกแห่งความจริง

ที่ไม่ได้มีแค่สุขหรือทุกข์เพียงด้านเดียว "...